Ik heb een poos niet geschreven omdat het ineens heel druk werd. Er kwamen allerlei berichten over eerder terugbrengen van de hulphonden. Er stonden in de maand Mei heel veel honden geplanned. Er was al eerder sprake van dat de honden die er aan toe waren al eerder naar Herpen konden. De datum was een maand naar voren gehaald dus geen Mei maar April. Ja wat denk je dan.. Ik ga lekker niet meer oefenen!! Maar nee dat doe je toch niet he. Gewoon doorgaan dus. Toen kwam het alarmerende bericht dat Django het zo goed deed dat hij gewoon begin Maart al naar Herpen kon. Ik schrok me een hoedje dat was dus al in een paar weken tijd. Gelukkig was er toen voor een andere volgorde van binnenkomst gekozen en mocht Django zelfs in Mei pas komen.
Helemaal leuk: konden we zijn verjaardag vieren. Hij kon ook de 12 maanden toets doen.
Hij deed het heel goed. Ik heb gewoon de dingen die hij aardig deed kunnen goed maken zodat hij het heel goed deed! Trots op hem.
Er gingen wat geruchten dat er toch ook op andere momenten honden konden binnenkomen dus werd het wel spannend voor ons. Hij was tenslotte al hartstikke goed op schema en deed het geweldig. Normaal komen ze de eerste maandag van de maand aan in Herpen.
Ja toen kwam voor ons ook dat bericht: volgende week woensdag de 18e April wordt hij in Herpen verwacht. Grote ontzetting in huize Geerligs.. Een week nog terwijl we ons rijk hadden gerekend. Het is altijd een ding waar je rekening mee houd maar dit viel ons ook toch weer rauw op het dak..
Die laatste week samen realiseerde ik me dat hij echt een nieuw leven gaat beginnen. Het is een grote jongen die ik niets meer kan leren, hij was er echt aan toe.
Dan krijg je die laatste dingen: samen naar het bos, het dorp, naar vrienden, naar school en dan uiteindelijk die woensdag.
We kregen uitleg en een mooie foto. Hij mocht lekker spelen met zijn broer op het veld buiten. Zijn broer Djessie kwam gelijk met hem aan.
Ik had erg opgezien tegen dit afscheid omdat wij hem daar zo achterlaten en hem niets kunnen uitleggen. Ze zijn er erg lief voor hem maar kennen hem niet zoals wij dat doen.
Dan komt het moment dat je wegloopt van dat veld.. onbeschrijflijk. Niet kijken werd ons verteld. Ik keek net voor we de hoek om gingen toch even. Hij stond bij het hek heeeel verbaast te kijken. Gelukkig geen gepiep,(had ik verwacht en heel erg tegenop gezien..) ik keek net op het moment dat hij besloot dan nog maar even verder te raggen met zijn broer. Een goed beeld. Het was niet erg dat we wegliepen.
Ja, het huis is erg leeg. Die knoepert grote bench is weg. Ik dacht nog voorheen, lekker die bench weg, ruimte.
Valt toch tegen, die leegte.
Babs vond het toch wel heeeeel raar, ineens wat die grote kerel weg. Hij vond het heerlijk om achter haar aan te hollen, haar in de nek te pakken om te stoeien. Zij bloeit een beetje op. Niet meer razendsnel eten, nergens voor nodig natuurlijk er is eten genoeg.
De eerste dagen zie je hem nog overal. Ik vind zijn geliefde kong, die hebben we op de vaste plek onder de glazen tafel gelegd, alsof hij zo weer binnenkomt.
Eerste keer naar het dorp nadat hij weg was, was ook moeilijk. Hier hebben we heel wat fijne trainingsmomenten gehad. Lol gehad om die kleine dingen die een hondje nog zo spannend vind. Oefenen op de trap bij de Hema.
Zou ik het weer doen? Tuurlijk. We gaan gewoon nog een keer de uitdaging aan om een pup op te leiden. Het is zo prachtig om te zien hoe snel ze leren. We nemen nu eerst een soort van vakantie tot de grote vakantie. Kunnen we nog even naar een warm vakantieland toe om daarna weer vol plezier aan een nieuwe pup te beginnen. Geen idee wat voor soort, kan tegenwoordig uit allerlei kruisingen kiezen. Geen idee wat voor kleurtje, alles laat ik over aan de stichting hulphond, we laten ons verrassen.
