spannende tijden en een onverwachts snel afscheid

Ik heb een poos niet geschreven omdat het ineens heel druk werd. Er kwamen allerlei berichten over eerder terugbrengen van de hulphonden. Er stonden in de maand Mei heel veel honden geplanned. Er was al eerder sprake van dat de honden die er aan toe waren al eerder naar Herpen konden. De datum was een maand naar voren gehaald dus geen Mei maar April. Ja wat denk je dan.. Ik ga lekker niet meer oefenen!! Maar nee dat doe je toch niet he. Gewoon doorgaan dus. Toen kwam het alarmerende bericht dat Django het zo goed deed dat hij gewoon begin Maart al naar Herpen kon. Ik schrok me een hoedje dat was dus al in een paar weken tijd. Gelukkig was er toen voor een andere volgorde van binnenkomst gekozen en mocht Django zelfs in Mei pas komen.
Helemaal leuk: konden we zijn verjaardag vieren. Hij kon ook de 12 maanden toets doen.
Hij deed het heel goed. Ik heb gewoon de dingen die hij aardig deed kunnen goed maken zodat hij het heel goed deed! Trots op hem.
Er gingen wat geruchten dat er toch ook op andere momenten honden konden binnenkomen dus werd het wel spannend voor ons. Hij was tenslotte al hartstikke goed op schema en deed het geweldig. Normaal komen ze de eerste maandag van de maand aan in Herpen.

Ja toen kwam voor ons ook dat bericht: volgende week woensdag de 18e April wordt hij in Herpen verwacht. Grote ontzetting in huize Geerligs.. Een week nog terwijl we ons rijk hadden gerekend. Het is altijd een ding waar je rekening mee houd maar dit viel ons ook toch weer rauw op het dak..

Die laatste week samen realiseerde ik me dat hij echt een nieuw leven gaat beginnen. Het is een grote jongen die ik niets meer kan leren, hij was er echt aan toe.
Dan krijg je die laatste dingen: samen naar het bos, het dorp, naar vrienden, naar school en dan uiteindelijk die woensdag.
We kregen uitleg en een mooie foto. Hij mocht lekker spelen met zijn broer op het veld buiten. Zijn broer Djessie kwam gelijk met hem aan.
Ik had erg opgezien tegen dit afscheid omdat wij hem daar zo achterlaten en hem niets kunnen uitleggen. Ze zijn er erg lief voor hem maar kennen hem niet zoals wij dat doen.
Dan komt het moment dat je wegloopt van dat veld.. onbeschrijflijk. Niet kijken werd ons verteld. Ik keek net voor we de hoek om gingen toch even. Hij stond bij het hek heeeel verbaast te kijken. Gelukkig geen gepiep,(had ik verwacht en heel erg tegenop gezien..) ik keek net op het moment dat hij besloot dan nog maar even verder te raggen met zijn broer. Een goed beeld. Het was niet erg dat we wegliepen.

Ja, het huis is erg leeg. Die knoepert grote bench is weg. Ik dacht nog voorheen, lekker die bench weg, ruimte.
Valt toch tegen, die leegte.
Babs vond het toch wel heeeeel raar, ineens wat die grote kerel weg. Hij vond het heerlijk om achter haar aan te hollen, haar in de nek te pakken om te stoeien. Zij bloeit een beetje op. Niet meer razendsnel eten, nergens voor nodig natuurlijk er is eten genoeg.
De eerste dagen zie je hem nog overal. Ik vind zijn geliefde kong, die hebben we op de vaste plek onder de glazen tafel gelegd, alsof hij zo weer binnenkomt.
Eerste keer naar het dorp nadat hij weg was, was ook moeilijk. Hier hebben we heel wat fijne trainingsmomenten gehad. Lol gehad om die kleine dingen die een hondje nog zo spannend vind. Oefenen op de trap bij de Hema.

Zou ik het weer doen? Tuurlijk. We gaan gewoon nog een keer de uitdaging aan om een pup op te leiden. Het is zo prachtig om te zien hoe snel ze leren. We nemen nu eerst een soort van vakantie tot de grote vakantie. Kunnen we nog even naar een warm vakantieland toe om daarna weer vol plezier aan een nieuwe pup te beginnen. Geen idee wat voor soort, kan tegenwoordig uit allerlei kruisingen kiezen. Geen idee wat voor kleurtje, alles laat ik over aan de stichting hulphond, we laten ons verrassen.

Django gecastreerd

Bij de dierenarts, heel vreemd vond hij het, iedereen kreeg eten in de ochtend en hij niet, wat was er mis?

Gek prikje in de bil en ineens ging hij onderuit, heel lief, verbaasde blik in de ogen, hij was er nog wel maar zijn poten deden het niet meer..

We mochten bij hem blijven tot hij op de ok tafel lag, sterker nog Herman mocht meehelpen met tillen, het is een enorme hond als hij niet meehelpt en onderzeil is.

Na een paar uurtjes mochten we hem weer ophalen. Nog helemaal suf..

Hij heeft een aantal dagen zo'n mooi pak gedragen. Hij mocht niet aan de operatiewond komen.
Hij is wel een volle week ziek geweest. De wond was hevig geirriteerd en hij was niet zijn eigen vrolijke zelf. Hij sliep veel en wilde zelfs niet spelen met zijn lievelingsspeelgoed de kong.
Na een paar dagen ben ik teruggeweest naar de dierenarts omdat hij zo lusteloos bleef. Gelukkig at en dronk hij wel goed. Hij had wat koorts en de wond was inderdaad geirriteerd, dus kreeg hij een zalfje en een pillenkuur en was hij gelukkig weer snel beter.

de tijd gaat hard

We trekken nog steeds veel bekijks samen als we op pad zijn. Ik dacht eerst dat hij er niet zo'n last van had, hij gaat namelijk niet springen als mensen ons aanspreken. Het enige wat ik ineens merkte was dat hij naar handen gaat zoeken in de winkel of op straat. Mensen willen hem steeds aaien, zelfs als ik al gelijk zeg dat het niet mag.. ze doen het toch. Vaak achter mijn rug nog even en dan merk ik aan hem dat hij schrikt.(zou ik ook van schrikken; ineens een hand achter op mijn rug, als je het niet ziet)
Hij is ook heel mooi en erg aaibaar. Hij vindt het heerlijk als hij geaaid wordt.
Hij heeft een poos heel erg naar andere honden geblaft, daar zijn we heel hard mee aan de slag gegaan en nu gaat het meestal goed. Trekken doet hij nog wel af en toe. Ik ben blij dat hij nu mee uit gaat aan de riem om mijn middel, dan loopt hij veel mooier mee, net een echte hulphond!

Zo liggen ze samen graag te slapen

Het zware leven van een hulphond in opleiding!

Bij de poli van het ziekenhuis, en bij de tandarts..
Echt een prima hond, overal aan gewend, laat zich niet gekmaken.

Overloon en andere herfstvakantiedingetjes

Deze herfstvakantie zijn we een dagje uit geweest naar Overloon, naar het liberty park. Het is een museum van de tweede wereldoorlog. Best spannend, tanks, bunkers (nagebouwd) met allerlei geluidseffecten. Spannend voor Django. Hij vond de mannen in uniform ook heel spannend. (poppen) We hebben wel gelachen om hem omdat hij graag wilde snuffelen en zich stootte aan het glas, hij had niet gezien dat er wat voor zat!
Hij is ineens weer heel erg blafferig, en hij en Babs hebben de taken verdeeld: Babs blaft als er achter iets te doen is (of ze denkt dat er wat is!) en hij doet de voorkant.. Niet de bedoeling hoor, maar het wil nog niet echt tot hem doordringen. Op straat wil hij ook nogal eens blaffen naar andere honden, net nu het zo goed ging, maar daar zijn we (ook!) druk mee aan de slag gegaan.

We hebben een beetje rustig gehouden, iedereen was ziek, keelpijn, grieperig. Gelukkig is iedereen weer beter nu.

django al weer 7 maanden

Wat een geinig koppie heeft hij. We worden nog wel heel vaak aangesproken, zomaar even geaaid en toegefloten. Moeilijk hoor, hij is zo lekker zacht en aaibaar. Gelukkig wordt hij er niet wiebelig van, hij vindt de aandacht wel grappig.

Zo is hij nog lief naast me, lekker knuffelen terwijl ik in de keuken op de vloer zit

en zo is hij weer vertrokken, hij is namelijk nog steeds bijzonder geinspireerd door onze Babs die waakhond is! er was iets te doen bij de voordeur!

net Dommel van het kinderprogramma

De iets te kleine bench...

toch wel heeeel grote bench.. die andere paste niet meer zo goed, kon hij niet zo lekker languit in liggen

kermis

Eens per jaar is het kermis, een feest waar al weken naar uitgekeken is. Voor Django was het een pracht plek om rond te lopen. Het was nog niet zo druk maar al wel heeeel veel herrie.. maar zoals verwacht deed hem dat niet erg veel. Hij was vooral bijzonder blij met alle snoep en rommeltjes op de vloer, flauw dat hij daar van mij niets mee mocht..

Dit was even schrikken: ponies, daar moest hij niets van weten!

Dan de botsauto's, gek hoor dat de vloer zo dreunde, de muziek zo hard dat je het op de vloer kon horen!

Die dikke vacht moest eens onder handen genomen worden. Hij had het heel snel warm. Ik was heel benieuwd wat de kundige handen van Gerda de Best ervan zouden maken. Ik was eerst wel huiverig omdat hij er zo lief uitzag met zijn enorme pluizige kop.
Hij is lekker geplukt en het resultaat mag er zijn! Hij vond alles best, geduldig liet hij uren aan zich borstelen, kammen en plukken.
Ik ben heel blij met het resultaat: hij is nogsteeds heel ruig van vacht, niet zo glad.