afkicken van de vakantie

Het was wel even wennen hoor, na een ruime week bijna de hele dag vlak bij de baas nu ineens weer thuis. Babs blij om ons weer te zien en gelijk weer rollende honden door de kamer. Poeh dat was voor die tijd heel anders. Django is nu heeeeel veel groter dan Babs. Hij wil het liefst achter haar aan rennen. Hij vond het maar niets dat ik overdag ook wel eens de kamer uit ging.. piepen jammeren.. ineens hebben ze door dat je heel leuk over de bank kan, erop en eraf.. Blaffen deed hij ook al wel eens; nu blaft hij gewoon naar alles dat hij even niet snapt en er gevaarlijk uitziet..
Trekken deed hij ook ineens. De eerste weken waren dus reuze druk; je hebt je was, en je spullen opruimen, boodschappen maar vooral zorgen dat er niet aan de lijn getrokken wordt en niet geblaft wordt..
Aan de lijn is de rust vrij snel terug gekomen. Nu nog het blaffen. Ik ga er gewoon tussen in staan en heb inmiddels de toevlucht genomen tot nog lekkerder snoep. Meneer is dol op lekkers dus kom maar op met alle variaties!
Ook heel grappig: hij is aan het wisselen. Hij verliest tandjes en kiezen bij de vleet. Hij geeft er helemaal niets om en laat een heel spoor door huis achter. Een kies in de slipper van de baas een kies in zijn baard.
Babs vindt het reuze: ze wil steeds in zijn bek likken een soort verzorgen. Net een leeuwentemmer, ze had ineens een raar wondje aan haar snoet.. (de bek ging iets te vroeg dicht) Hij intussen vindt het prima om haar aan haar halsband mee te nemen, lekker samen op sjouw. Zo had ze dus ineens bloedvlekken op haar witte vacht, alsof ze door een vampier te pakken was genomen!
Django heeft een nieuw speeltje: een piepend cake'je, hij kan er uren mee spelen!
Af en toe is het ineens onder de glazen salontafel verdwenen. Grote opwinding, waar is ie gebleven. Hij ziet hem wel liggen met de poten kan hij hem pakken maar dan zit er een glazen plaat boven dus kan hij hem niet pakken met de bek..