naar de apotheek en de jumbo

Gisteren moest ik even naar de apotheek en de jumbo. Het was mijn eerste keer dat ik alleen met hem naar een winkel zou gaan. Best spannend omdat ik wel weet dat niet iedereen een hond in de winkel een goed idee vind. De apotheek was geen probleem, ik raakte al snel aan de praat met hele aardige dames, maar was daardoor wel mijn beurt bijna kwijt!
De jumbo was wel grappig omdat ik gelijk aangesproken werd eerst bij de service balie: of ik wel wist dat de hond niet mee mocht. Tja, een hulphond mocht wel, ik had het ook vantevoren aan de chef gevraagd. Django had ook zijn prachtige hulphond dekje om. Toch werd ik nog 2 keer erna aangesproken of ik wel wist dat de hond niet mee naar binnen mocht! Keer op keer laat je dan maar weer het dekje zien met stichting hulphond en dan mag het wel. Ik voelde me wel bijna een krimineel!

Iedereen vind het wel een prachtig doel: een hulphond opvoeden en iedereen zegt er dan in een adem bij: wat erg dat hij dan weer terug moet. We worden er een beetje moe van, hij is net bij ons en het doel is toch mooi en tuurljk huilen we dan als hij weer naar Herpen terug gaat maar als je ziet waarvoor je het doet is dat alles waard.
Django vond de winkel heel leuk. De kassa had van die leuke piepjes. Bij de winkel stond ook nog zo'n apparaat die rare geluiden maakt waar kinderen dan op kunnen zitten, heel spannend!
De winkelwagens waren iets minder, ze zijn zo groot en rijden zomaar langs je heen!

Later thuis zag ik dat het wel indruk had gemaakt. Hij lag in de bench lekker te slapen maar in zijn droom lag hij alles nog eens te beleven: hij blafte, zo grappig.